تاریکی دریا هادرقرآن

در گذشته های دور انسان تقریبا هیچ شناختی نسبت به محیط اطراف خود نداشت و اطلاعات انسانها سطحی بود کشتی می ساخت و از آن برای ماهیگیری و حمل و نقل دریا استفاده می کرد اما از سایر اسرار نهفته در دریاها و اقیانوس ها هیچ خبری نداشت.

یکی از این موارد که انسانها از آن هیچ اطلاعی نداشتند تاریکی های دریا بود در کتابی بنام اقیانوس ها نوشته شده است تاریکی اعماق دریاها و اقیانوس ها از عمق 200 متر به پایین تر شروع می شود در ای نعمق تقریبا هیچ نوری وجود ندارد و صد متر پایین تر از آن هیچ نوری وجود ندارد.

انسانها بطور طبیعی بدون کمک گرفتن از تجهیزات خاص می توانند تا عمق 40 متری دریا شنا بکنند.اما بدون تجهیزات نفوظ عمق 200 متر تقریبا غیر ممکن است و باعث نابودی انسان می شود.

وجود مناطق بسیار تاریک در دریاها و اقیانوس ها به احتمال زیاد در قرن بیستم که بشر توانست ابزار های پیشرفته غواصی و زیر دریایی بسازد کشف شد.

پروفسور « دوگارو » یکی دیگر از اقیانوس شناسان در مورد آنچه علوم جدید از آیه 40 سوره نور به آن رسیده است، اذعان می دارد:

در گذشته به علت نبودن وسایل غواصی، کسی نمی توانسته بیشتر از بیست متر در عمق دریا برود. لذا از زیر آب اطلاعات زیادی نداشته اما امروزه با بکارگیری وسایل و ابزار مدرن می توان تا عمق دویست متر به راحتی به زیر آب رفت.

اما قرآن کریم در 1400 سال قبل زمانی که هیچ ابزار غواصی وجود نداشت در آیه 40 از سوره نور به این مساله اشاره می کند:

أَوْ کَظُلُمَاتٍ فِی بَحْرٍ لُّجِّیٍّ یَغْشَاهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ یَدَهُ لَمْ یَکَدْ یَرَاهَا وَمَن لَّمْ یَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِن نُّورٍ ﴿۴۰﴾

یا [کارهایشان] مانند تاریکیهایى است که در دریایى ژرف است که موجى آن را مى‏پوشاند [و] روى آن موجى [دیگر] است [و] بالاى آن ابرى است تاریکیهایى است که بعضى بر روى بعضى قرار گرفته است هر گاه [غرقه] دستش را بیرون آورد به زحمت آن را مى‏بیند و خدا به هر کس نورى نداده باشد او را هیچ نورى نخواهد بود (۴۰)

اما این آیه علاوه بر تاریکی های دریا به مساله علمی بسیار جالب دیگری نیز اشاره کرده است.

دانشمندان به تازگی کشف کرده اند که امواج درونی  وجود دارد که در میان آنها فاصله هایی وجود دارد که غلظت آبشان متفاوت است و چون این امواج مانند امواج سطحی رفتادر می کنند تشخیص آنها از هم بسیار سخت است.اما می توان با مطالعه  دمای آب یا غلظت آن در یک نقطه خاص آن را شناسایی کرد.

نور خورشید نور اصلی و نور ماه نور بازتابی است

 

«اوست که خورشید را نور اصلی و ماه را نور بازتابی قرار داد».

«ضیاء و ضوء» درخشش و تابشی است که از خود شئ ساطع می شود، مانند تابش و درخشش چراغ و شمع. و «نور»  روشـنـائی و تابـشی است که از خـود شئ ساطع نمی شود بلکه بازتاب تابش ضیاء است. و اینکه آیه می گوید: خـورشـیـد «ضیاء» است و ماه «نور»، به این معنی است که تابش خورشید از خود آن است ولی تابـش ماه از خـود آن نیست بـلـکه بازتاب تابش خورشید است.

(این موضوع در سوره نوح و به نقـل از حضرت نوح آمـده. یعـنی وی چند هـزار سال پـیش از میلاد حضرت مسیح به مـردم گـفـتـه بـوده که: تـابـش خـورشید از خود آن و تابش ماه بازتاب تابش خورشید است. ولی مردم طـبـق معـمـول بوی می خندیده اند).

حیوانات از بخش جلو مغز خود هدایت می شوند

«من به خدا آفریننده خودم و آفریننده شماها

توکل کردم، هیچ حیوانی وجود ندارد که او از ناحیه جلو مغزِ آن آنرا هدایت نکند».

تاکنون برخی از حیوانات شناخته شده اند که در مغز خود عـنصر قطب نمائی دارند، که به کمک جریانهای مغناطیسی شمالی ــ جنوبی زمین که در تصویر وضعیت آنرا می بینیم هدایت میشوند. حیوانات با عنصر قـطب نمائی خود

محل زندگی  و مسیر پرواز و حرکت خود را میشناسند.

اگر آهن ربائی را در نزدیکی مغـز یک پرنده ببندیم، سیستم جهت یابی مغز وی را مختل می کند و پرنده نمی تواند مسیر و محل زندگی خود را پیدا کند. (قرآن هر جانوری را (دابة) یعنی حیوان می نامد. و منظور ما از حیوانات در اینجا مطلق جانداران است که شامل پرندگان و حشرات و ماهی ها وغیره هـمه می شود).

بادهای ستاره ای در قرآن

در تازه ترین خبر علمی منتشر شده در سایت dailygalaxy  به بادهای خورشیدی و نقش آنها در بارور کردن ذرات اشاره شده است در ترجمه فارسی مطلب نوشته شده است :

 باد خورشیدی یک جریان است که ذرات را شارژ می کند بطور مداوم از خورشید ساطع می شود،بر طبق یافته های جدید به نظر می رسد مسئول چهل در صد از اشعه ها است.

ساطع شدن اشعه ایکس در منظومه شمسی ما زمانی اتفاق میافتد که بادهای ستاره ای با گازهای خنثی درون ستاره ای تصادم پیدا می کنند.باد ستاره ای جریانی است که ذرات آزاد شده را با یک انرژی بالا از اتمسفر خورشید شارژ می کند.آنها بادهای ستاره ای را زمانی ایجاد می کنند که در فاصله های دور سفر می کنند،ناحیه ای را شکل می دهند که هیلیوسفر نامیده می شود.زمانی که همه ذرات در فضا با سرعت فرا صوت سفر می کنند،با هیدروژن خنثی و هیلیومی که به وسیله حرکات خورشید وارد منظومه شمسی می شوند به هم می خورند،اشعه ایکس ساطع شده و الکترون را گیر می اندازند این بنام فرآیند شارژ تبادل خورشیدی نامیده می شود.

قبلا در مطلبی به موضوع اشاره قرآن به بادهای بارور کننده پرداخته بودیم.اما این آیه علاوه بر باهای کره زمین بر بادهای فضا نیز دلالت می کند و در آیه 22 سوره حجر به این موضوع اشاره شده است که علاوه بر خاصیت بادهای زمین در بارور کردن گیاهان می توان به خاصیت باد های ستاره ای در بارور کردن ذرات بیشتر دلالت داشته باشد زیرا بادهای بین ستاره ای به ذرات بار یا به تعبیر قرآن آنها را باردار می کنند:

وَأَرْسَلْنَا الرِّیَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَیْنَاکُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِینَ ﴿۲۲﴾

و بادهای بارور کننده را فرستادیم و از آسمان آبی نازل کردیم.پس با آنشما را سیراب کردیم.

سحابی گل کاغذی در قرآن

سحابی گل کاغذی در قرآن نویسنده: رامین - ۱۳٩۳/٥/٩

سحابی گل کاغذی (به انگلیسی: Rosette Nebula) یکی از سحابیهای صورت فلکی تک‌شاخ است و در نزدیکی خوشه ستاره‌ای NGC 2244 قرار دارد.
این سحابی از چند بخش تشکیل شده که هر کدام نام مخصوص NGC دارند.این سهابی در 5200 سال نوری زمین قرار دارد و قطری معادل 130 سال نوری را دارا می باشد.تعدادی از ستاره های جوان در این سحابی حضور دارند که دمایی معادل شش میلیون درجه کلوین را به آن می دهند.به دلیل وجود ستاره های جوان فراوان مقدار زیادی اشعه ایکس از این سحابی ساطع می شود.

در سوره الرحمن آیه 37 نوشته شده است :

فَإِذَا انشَقَّتِ السَّمَاء فَکَانَتْ وَرْدَةً کَالدِّهَانِ ﴿۳۷﴾ 
آنگاه که آسمان از هم بشکافد و چون گل سرخ و روغن گداخته باشد.